Blog Nathalie Verstegen.nl

 26 sept `s Morgens om 5:00 zijn we opgestaan om de zonsopgang bij Urulu te zien. Het was verderop weg dan we dachten, dus de zon begon al op te komen. Vanuit de auto konden we dit al zien. Zo bijzonder om het in in het echt te zien. Bij de `sunset look out` aangekomen stond het al aardig vol mensen. Helaas was het al aardig licht, maar niet minder mooi. Heel langzaam begon Ayers Rock in het licht te staan. Dat was zoooo mooi. Echt één ding van mijn bucket list (zover ik die heb). Na de zonsopgang hebben we ontbeten bij Ayers Rock en zijn we aan een wandeling om de rots heen begonnen. Het was zo bijzonder om daar eindelijk een keer te zijn. Het was na zonsopgang al snel bloedheet, aangeraden werd dan ook om na 11:00 het park te verlaten. We zijn toen doorgereden naar Katja Tuta, ook een rotsformatie. Dit was ook ontzettend mooi om te zien, alleen veel minder toegankelijk voor rolstoelen. Ik kon totdat er een zandhelling begon (vrij snel) komen. Dit was wel heel jammer. Daarna zijn ...

23 september We vertrokken uit Flinders Rangers naar Coober Pedy. We hadden allemaal appjes voorbereid, zodat als we weer even internet hadden onze families wisten dat alles goed was met ons. In Coober Pedy aangekomen, bleken sommige mensen zich inderdaad heel erg bezorgd te maken. Ik, Nathalie, vind dit best een raar en vervelend idee. Inmiddels ben ik ook gewend om altijd en overal contact te maken met de mensen om me heen. Als dat niet kan denk ik ook o ja shit, voelt gewoon niet veilig. Op mijn Facebook had ik allemaal berichtjes van mijn nicht. Ook dat de familie van mijn reisgenootje zich zorgen maakte. Dit vind ik wel een heftig idee. Gelukkig zijn we nog steeds samen en gaat alles goed met ons. 24 september Vanuit Coober Pedy naar Uluru vertrokken. Dit was een beetje een saaie route, veel van hetzelfde, zo'n 500 km hetzelfde landschap. ` s middags kwamen we aan bij Uluru. We verblijven in Yulara, het enige resort in de buurt van Uluru. Even naar onze hotelkamer gegaan en ...

 19 september Op de boot vanaf Kangaroo island raakte we in gesprek met een paar mensen, twee local-stellen. Een van die vrouwen had een vriendin waarvan de dochter helemaal geen communicatiemiddel heeft. Ze waren gefascineerd door mijn communicatiemiddel. Aan wal zijn we naar Adelaide gereden. Onderweg zijn we even gestopt bij 'het mooiste strand van Zuid-Australië. Daarna in één ruk doorgereden naar Adelaide. Daar hadden we afgesproken met Bas, een kennis van mij, Nathalie. Ik ken hem sinds mijn eerste Tobii. Met hem hebben we wat gegeten en bijgekletst. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen tijd, het was zo'n 9 jaar geleden dat we elkaar hadden gezien. Bijzondere en leuke tijd waarin er veel mensen op mijn pad kwamen. Ook besef ik dat ik toen echt heel jong was en hoe anders ik nu communiceer. Ik was ook best benieuwd hoe het zou zijn om iemand na zo'n tijd weer te zien. Ik vond het echt hartstikke leuk om hem te zien en te merken dat het contact zo soepel ging, naar ...

  Onderweg van Wilsons Promontory naar Melbourne zijn we naar het Moonlit Sanctuary Wildlife Conservation Park gegaan. Dit was een tip van Anneloes. Het is een opvang voor bedreigde diersoorten, zodat deze beschermd worden. We hadden al gelezen dat we daar koala's zouden kunnen knuffelen en kangoeroes voeren. We hebben verschillende gekke vogels gezien en zagen ook al snel kleine wallabies, kleine kangoeroes. Bij de ingang hadden we een zakje voer gekocht om ze te kunnen voeren. De meeste waren erg voorzichtig, maar wel nieuwsgierig en vooral erg hongerig. Ook de grote kangoeroes hebben we gevoerd en geaaid. Ook hebben we daar de eerste koala's gezien. En we hadden geluk want we waren nog op tijd voor een knuffelmoment. Eerst nog een klein dierenshowtje bijgewoond, met een uil, een dingo en nog een paar andere diersoorten. Daarna mochten we met zijn drieën heeeeeel dichtbij een koala. Echt knuffelen zat er niet in, hij/zij was veel te druk bezig met de eucalyptus. Meer dan eten...

 Nadat we vannacht in een bed and breakfast hebben geslapen, hebben we vandaag het laatste deel van de Great Ocean Road gereden. Natuurlijk kwamen we langs de Twelve Apostles. . Helaas regende het er veel, maar het uitzicht was supermooi. Naast dat Australië echt mijn droombestemming is, heeft het sinds dit jaar een extra betekenis gekregen. Sinds dat ik mijn eerste stage liep heb ik iemand leren kennen waar ik een hele mooie en bijzondere vriendschap mee had. We kwamen altijd weer samen op allerlei manieren. Een paar jaar hebben we samen op Multimedia gewerkt. We hadden het gewoon echt heel erg leuk samen. Vorig jaar heb ik hem verteld dat ik dit jaar een reis naar Australië ging maken. Het had me echt geweldig geleken om deze reis te kunnen delen met hem, omdat we allebei gek op Australië zijn. Helaas heeft het niet meer zo mogen zijn, omdat hij in die tijd ziek werd. Net voordat ik met de meiden de reis ging boeken, overleed hij. Ik vind het extra bijzonder om deze reis te maken...

 Vandaag ben ik met Linda in de Eureka Tower geweest in Melbourne. Zo'n gaaf uitzicht!! Hier een paar foto's van het uitzicht. R

  Ze hadden me nog zo gewaarschuwd om niet verliefd te worden.. Woehoe, mijn jeugcddroom is uitgekomen !!  

   Onze roadtrip is nu echt begonnen! We hebben Sydney achter ons gelaten. Onze eerste stop is in de Blue Mountains, zo’n anderhalf uur rijden. De eerste ervaringen buiten de stad. Een echte snelweg is er niet, de maximum snelheid is 110 km per uur. We hebben nog geen wildlife gezien, maar zien helaas wel een hoop aangereden kangaroos langs de weg. Angy (autoverhuurbedrijf) had ons vantevoren al gewaarschuwd. Tussen dawn en dusk komen ze tot leven en is er een grote kans dat je deze op de weg tegenkomt. We nemen ons voor om het rijden in het donker zoveel mogelijk te vermijden. We checken eerst in bij het ‘Fairmont Resort’, een prachtig gelegen hotel. We krijgen een free upgrade, naar een superdeluxe kamer met uitzicht op de bergen en de tennisbaan. We laden alles uit, worden hierbij geholpen door twee uiterst vriendelijke bell boys. Daarna rijden we naar de Blue Mountains. Het temperatuurverschil ten opzichte van de afgelopen dagen is op zijn zachts gezegd verschrikkelijk. ...

  Een paar leuke en drukke dagen. Morgen naar Lakes Entrance en daarna is het weer tijd voor een nieuwe blog. Hier alvast een foto van de Blue mountains.

Vrijdag 1 september: eindelijk is het dan zo ver: ons avontuur begint, een maand lange roadtrip door het zuiden van Australie: land van de kangaroos en de koala’s. Van het levendige, prachtige Sydney, tot Uluru, midden in een ruige outback. Om 12:50 zou ons vliegtuig vertrekken. Uiteindelijk werd dit iets later (mede dankzij ons). We dachten vantevoren nog als eerste het vliegtuig in te mogen, dit werd als laatste. Er moest heel wat rondgebeld worden om de rolstoel tot aan de gate te kunnen krijgen. Na zo’n 25 uur, 1 overstap in Kuala Lumpur, bijna 15.000 km vliegen en heel wat meters lopen (we moeten natuurlijk helemaal naar de laatste gate) zijn we er dan eindelijk: SYDNEY BABY! Daar aangekomen krijgen we een lieftallige assistent toegewezen. Hij helpt ons tot aan de auto, die al buiten op ons staat te wachten. Het is even passen en meten, maar alles past er dan toch echt in. We krijgen uitgebreide constructies en off we go. Soms een erg plaatselijke regenbui onderweg (richtingaanwij...